Bénin is een enorm fascinerend land. Met een algemene grote verscheidenheid en dus ook in de dierenwereld.
Elke dag is wel een grote ontdekkingstocht, met gekende en ongekende diersoorten langs de weg. Soms verwacht, als een vast ankerpunt in je leven, soms onverwachts...
Zo hebben we ook een aantal huisdieren hier in Bénin, niet altijd gewild, maar wel aanvaard.
De kat van de vorige bewoonster hebben we zonder het te weten zomaar overgeërfd. Maar aangezien ze al enkele weken lekker at bij een paar buren, is ze dat – verstandig van haar – ook blijven doen. Maar af en toe eens komt ze ons toch goeiendag zeggen, al lijkt het toch wat meer op een klaagzang over haar nieuw onderkomen.
Ook de gekko's hebben zich een plaatsje in onze tuin toegeëigend. Die beestjes hebben allerlei groottes en erg goed kunnen we ze niet uit elkaar houden. Wel hebben we eentje 'Wulf' gedoopt. Hij heeft maar een halve staart en hij zit steeds de zonnen op de 'fetish van de koude lepels' – geen kommentaar -.
| 'Wulf' |
De Albinoexemplaren bevinden zich meestal binnenshuis. Met een minigekko in de badkamer en eentje die 's avonds aan het raam steevast komt meekijken naar een film. Maar deze gekko's binnen zijn zelfverklaarde lolbroeken. Regelmatig doen ze ons verschieten door naar beneden te 'springen' wanneer we de gordijnen dichtdoen of de douche aansteken.
Andere grapjassen zijn de 'rat-muizen'. Wanneer je gezellig 's avonds nog wat buiten staat na te praten, schiet er dan eentje langs de deur weg, te snel om goed uit te maken of het nu een muis of een rat is. We houden het graag bij het eerste.
De geniepigaards zijn de kakkerlakken. Die verstoppen zich in de kast onder de gootsteen of passeren aan je tenen in de hoop dat je ze niet opgemerkt hebt.
De lieverdjes zijn de slakken buiten. Enkel nadat het heeft geregend, verlaten zij hun schuilplaats en lopen ze een toertje rond.
Ook de ronde spin die zijn plekje heeft achter de badkamerspiegel gaat soms de omgeving wat verkennen.
En elke dag ontdek ik wel nog een nieuwe soort die volgens mij nog nooit door iemand anders ontdekt is.
Ook op de bureau hebben we kleine viervoetertjes op bezoek gehad. Jammer genoeg is er een dode gevallen – R.I.P. - en heeft de rest van de muizenfamilie een betere leefomgeving opgezocht.
Huisdieren hebben is op zich niet echt een probleem, enkel wanneer ze de verkeerde dingen beginnen op te eten. Laat je wat eten achter, gelijk waar, na een half uurtje kun je al niet meer uitmaken wat er juist lag, door de kolonie mieren die er zich tegoed aan doen. Op tafel zijn dat de onnoemelijk kleine miertjes. In de gootsteen worden die vergezeld door hun reusachtige – volgens mij genetisch gemanipuleerde – neefjes.
Gezellig, toch, met al die vriendjes om je heen ?
Maar laat me nu echt geen dierenvriend zijn...

