maandag 21 maart 2011

Bonne arrivée au Bénin

Bonsoir,.

Het is namelijk bijna middag...

Voor wie niet graag leest:
- 15 mensen in een vliegtuig met capaciteit 230
- Abidjan is voorlopig veilig
- eerste indruk van Benin: sjiek land
- Laure is een machtige madam
- De zee is gevaarlijk
- Ons huis is een thuis

Voor wie graag leest:

De vliegers van Brussels Airlines hebben een capaciteit van 230 man las ik op mijn boekske. Behoorlijk trots om dit te melden, moesten de stewardessen toch toegeven dat ze de komende negen uren wel heel persoonlijke aandacht gingen kunnen geven aan hun 'gasten'.

Met de volle 15 inzittenden vlogen we richting Abidjan (Ivoorkust). Het was nog niet zeker dat we er gingen landen (misschien wat 'problèmes de guerre'). Uiteindelijk besliste de piloot zijn toestel toch aan de grond te smakken: miljaard!

3 kapotte stofzuigers later (hilarisch!) vertrokken we richting LAUREEEEEEEEEE! Zij woont in Benin, moet je weten.

Al gauw verdween de trui in mijn kaba, hij zal er wellicht niet veel meer uitkomen. Tot groot jolijt van Lien en ook Laure (Stef, je mag hem dus terughebben). 32° om 23u35 's avonds. " 't Is vandaag wat frisjes." wist Laure.

Met de taxi naar ons huisje. Het is schitterend! Echt een plek waar je thuiskomt! Een Floralux-alike tuintje, 3 kamers (waarvan 1 slaapkamer met airco), een eetplek en living die in elkaar overlopen, 1 keukentje, een badkamertje met inloopdouche (zo noemt Laure die) en een wc als een troon op een verhoog geïnstalleerd. Echt een machtig plekje! Ik voel me er nu al thuis.

Binnenkort kijken we voor een  plaatselijke IKEA-installateur aan te spreken om wat rekken, kastjes, pingpongtafel,... te maken. Ook komt er nog een antenne, zodat we onze buren kunnen evenaren wat betreft 'Afrikaanse songs door je boxen laten knallen'.
Om de hoek is er een klein buurtwinkeltje, iets verderop de taxistand waar zems (mototaxi's) te nemen zijn. Je spreekt een prijs af (€ 0,30 voor zo'n kilometer of 2 à 3, denk ik) en hopt achteraan op de moto... Zalig gevoel!

Gisteren, zondag, met Toon en Inge (onze Antwerpse bijnaburen) en nog wat andere mensen naar een paradijselijk strand geweest: La Route des Peches: magnifique! Een zandstraat die parallel loopt met de zee, langs weerszijden staan huizenhoge palmbomen. De zee is wel wat gevaarlijk, ongelooflijk hoge golven zorgen voor een deftige onderstroom; niet opletten betekent meegesleurd door het krachtige water: bizar!

Nu hier aan het internetten onder onze pailotte (soort afdakje in onze tuin). Jaja, we hebben internet thuis (en eigenlijk overal; 't is zo'n stick). Ik heb ook al een Beninees nummer (merci Laure):
+22996345444

Straks vertrekken we voor 5 dagen naar Lokossa (een stadje in het westen van Benin). Laure gaat er op missie (project bezoeken, vergaderen,...). Ik ga mee, wat ik er ga doen: on verra?!

Tot de volgende.


Thijs

vrijdag 11 maart 2011

Verkiezingen, darminfecties en andere leuke bezigheden

Hallo daar ver van mij,

Tis al weer een tijdje geleden, dus dacht ik, ik moet er maar weer eens werk van maken om nog eens iets te laten weten.

Nog niet zo heel veel vrije tijd gehad de laatste weken want hier in Bénin is het een drukte van jewelste!
Het zijn namelijk presidentsverkiezingen!
Normaal zou ik nu ook moeten zetten welke dag, maar ik durf al niet meer.
Normaal gezien was het Zondag 6 maart geweest. Maar de stemkaarten bleken niet klaar te zijn voor een heel groot deel van de mensen. Dus hebben ze het maar verzet naar deze zondag. Het probleem met de stembrieven is nog steeds niet helemaal opgelost. Aan elk stadhuis zie je nog enorm lange rijen wachtenden, in de blakende zon. Gisterenavond is ook medegedeeld dat het vandaag een vrije dag is, omdat er nog zo veel mensen naar het stadhuis moeten. (Jammergenoeg doet het CTB Bénin weer niet mee met die vrije dag en zit ik samen met nog drie andere mensen van het CTB moederzielalleen ophet ministerie. Dat is nu al de tweede keer dat het CTB ons dat lapt)
De verkiezingen worden hier ook totaal anders beleefd als bij ons. Hier wordt het bijna gezien als een groot feest. Mensen lijken op hol geslagen in de steun die ze uiten voor hun presidentskandidaat.
Overal zie je mensen gekleed in de kleuren van hun kandidaat, met posters op hun hoofd, dansen, zingen, roepen, joelen. Dat gebeurt gewoon langs de straat, maar er zijn ook collones brommers, grote camions, met nog meer spandoeken, enz.

Mijn straat, ge kunt nergens meer kijen of ge ziet minstens 2 of 3 borden
De letters ABT in het midden zijn felle lichten in het donker
        De mensen zijn dus allemaal een beetje zot geworden, lijkt zo. Joseph, iemand van mijn werk heeft ook een week vrijaf genomen om mee te helpen met de campagne van ABT. Dat wil dus zeggen dat hij mee in zo'n stoet rijdt waarschijnlijk en met geld, flyers en nog vanalles gooit.

Die gekte is niet alleen in de stad te zien. Toen ik eind februari voor een opleiding naar het noorden ging, passeerden we kleine dorpjes, met lemen huizen. Ook die huizen waren soms volledig bedekt met posters van hun favoriete kandidaat. Kinderen liepen er al joelend rond met een of andere flyer of poster in de hand.
Ze zijn deze keer met een stuk of 13. Maar er zijn maar 3 echt grote kandidaten. Dat is: Boni Yayi, de huidige president, ABT (Abdoulaye Bio Tchané), en Houngbédji. De eerste twee komen uit het noorden, de laatste is geboren in de hoofdstad.
De twee eerste gaan waarschijnlijk door naar de volgende ronde binnen enkele weken. het wordt spannend.

Nu lijkt het erop dat Boni Yayi er zeker zal bij zijn, maar dat waarschijnlijk komen door de enorme bedragen die hij er kan tegenaan gooien.

Een zijkant van een brug in mijn straat

Elk metertje wordt gebruikt om een poster op te hangen
Dat is wel het schrijnende aan de verkiezingen. Zo veel geld dat daar aan uitgegeven wordt; mensen dragen t-shirts, posters en flyers. Er zijn sprekende standbeelden, grote ballonnen, paarden, rijdende bars met uitdagend dansende meisjes (op liedjes over de kandidaat) die voorbij passeren. Grote banners, zelfs enorm grote banners. Het moet miljarden kosten en dit in een land waar geld wel een beter doel kan vinden. Naar het schijnt geven de kandidaten ook gewoon geld aan de mensen. Als ik me niet vergis zou dit toch een vorm van omkoperij kunnen zijn, maar waar ligt de grens, é.

Maar goed, volgens de (soms leegklinkende) slogans wordt het alleen maar beter na deze verkiezingen, we zullen zien.


Verder niet echt veel nieuws te melden. Behalve dat ik een week thuis heb gezeten wegens een darminfectie. Op zich geen erge kwaal, er zijn anderen die ik minder graag zou hebben, maar het heeft met toch wel lang KO geslagen. Sinds woensdag er weer bovenop.
Daardoor ook de bijna belangrijkste dag van het jaar gemist, toch zeker in mijn functie als 'genderspecialist': namelijk de internationale dag van de Vrouw. Khad zelfs speciaal de stof gekocht dat we allemaal gingen dragen. Heb wat druk op de kleermaaksters gelegd dat het zeker maandag zou af zijn, zodat ik het dinsdag kon dragen. Maar nee, heb nu een schoon kostuumpje, maar voor niets.
Moest de print nu nog eens mooi zijn, ik zou het nog kunnen dragen, maar de spinnen erop vind ik toch wel ietske te vreemd.
Verder hou ik me bezig met het verlangen tot Thijs hier is. Dat houdt in dat ik serieus aan het aftellen ben en bovendien alle komende dagen nog vlug aan het volproppen ben, dat ik er niet te veel moet aan denken, en dat het vlug passeert. En gelukkig is het druk op mijn werk.

Dat was het alweer voor deze keer!

Groetjes, en hou jullie goed daar in België, of gelijk waar!

Laure