zaterdag 12 mei 2012

Hoera voor het regenseizoen!

Een eerste fikse regenbui en hop....
Cotonou onder water!
En mijn plantjes onder water

En de rest van de tuin ook

En ook de carport ondergelopen!

Der is der maar eentje die er echt kan van genieten denk ik:
De sloeber
Hoera voor het regenseizoen!

dinsdag 24 januari 2012

Flying the African way

Met een rugzak vol nieuwe ambities landde ik maandagavond 16 januari opnieuw in het land van de pates en de zems.
Omdat ons jaartje nogal bol zal staan van nieuwe avonturen en andere escapades, trok ik er op dag 2 van het 2e jaar meteen op uit om wat info te verzamelen om aan de slag te gaan met de nieuwe plannen...

Na 2 uurtjes rondhossen in Cotonou lijkt België heel ver weg. Er is hier in één maand tijd niet zo heel veel veranderd... alhoewel...

Naast Laures werk is men een nieuw gebouwencomplex aan het optrekken. Alles wat constructie betreft, is hier in handen van China. Chinese ploegbazen delen de orders uit in... jawel, het Chinees... de Beninezen voeren uit ! Zo'n 100-tal Beninezen spreken nu vloeiend Chinees...

Iets verderop in de straat opende een nieuwe vliegmaatschappij haar deuren : Africa Airways, the African Way to Fly. Sinds december zie je overal in Cotonou enorme publiciteitspanelen voor de nieuwe vliegmaatschappij. Ik ging er langs... Voor de deur staat een camionnette. « Maintenance », lees ik op één van de zijdeuren. Helaas, de camionnette is buiten dienst, achteraan 2 lekke banden...:-)

Ik waag het er toch op... éénmaal binnen word ik vriendelijk begroet, de mevrouw nodigt me uit te gaan zitten... op het salontafeltje, want de stoelen zijn nog niet binnen.
Op een groot reclamepaneel, zie ik dat Africa Airways vliegt tussen Cotonou en Bamako, net wat ik nodig heb... Ik informeer naar de prijzen voor de vluchten tussen Benin en Mali, het antwoord is eerder verrassend :

« Ah, vous voulez réserver un vol. Je ne peux pas vous aider, monsieur. On ne fonctionne pas encore. On espère de démarrer à la fin de l'année. »

Publiciteitscampagne : check, personeel : check, onthaalbureau : check, informatiebrochures : check, piloten : check, stewardessen : check, maintenance-camionnette : check...

Ziezo, ik denk dat we alles hebben om een vliegmaatschappij op te richten. Of niet ?

Mocht je advies hebben om dit staaltje Benin op te lossen, stuur dan zeker je antwoord op een gele briefkaart naar :

Africa Airways
Av. Jean Paul II
Cotonou (Bénin)

Tot de volgende voor meer Afrikaanse staaltjes...



zaterdag 14 januari 2012

Elk einde is een nieuw begin

Hier zit ik dan weer, in het ouwe getrouwe Benin.
Vakantiedagen op en al weer terug aan het werk.

Het lijkt allemaal weer gewoon, maar ik moet me toch opnieuw een beetje aanpassen.
Na drie en een halve week België leek Benin toch wel eventjes ver weg, dus ook heel ver weg uit mijn gedachten. Woensdagavond, pas aangekomen, bekroop me toch een vreemd gevoel. Alles voelde wel herkenbaar aan, maar toch weer helemaal vreemd.
Ook was het een beetje eenzaam arriveren. Niemand stond me op te wachten. Is altijd een beetje triestig vind ik.
Ook in huis trof ik niemand aan. De kennis die eventjes in ons huis is komen wonen was op reis en had ons huisje zielig achtergelaten, geen wc-papier, vuile afwas, helft van de plantjes verdord in de tuin,... en op de koop toe nog twee kakkerlakken aan de vuile afwas. Van een leuk welkom gesproken.
Dag erop, op het werk, enkel twee mensen van mijn project terug gezien, de rest weg op missie. Vandaar kon niemand me komen oppikken aan de vlieghaven. Nog meer eenzaamheid dus.

Maar het vreemde gevoel bleef niet lang. Het aangename warme weer + aangenaam zonnetje maakte al direct veel goed. De geuren, de kleuren, de mensen, het voelt allemaal weer vertrouwd aan. Terug op mijn werk al weer plannen gemaakt voor het 'toekomende jaar' (zoals mijn mémé zou zeggen), blijkt nu een hele lange lijst te zijn. Kzal mezelf moeten intomen (jaja Sanne, ook ik kan te vlug werken)
Ook al is hier wel wat veranderd. Het gerucht van de devaluatie van de munt is onwaar gebleken. Gelukkig maar. Het ongemak is vervangen door een ander ongemak, de olieprijzen namelijk. Normaal kost een liter benzine ongeveer 555 FCFA (85 eurocent) aan de pomp. Niet veel, maar voor veel mensen hier onbetaalbaar. Vandaar de populariteit van illegale benzine, gesmokkeld uit Nigeria. Bij wijze van spreken kun je elke 100 meter een kraampje tegenkomen langs de weg die deze benzine verkoopt voor een kleine 300 FCFA (45 eurocent), een stuk goedkoper dus.
Maar de aanvoer van deze benzine is bemoeilijkt door de strubbelingen in buurland Nigeria. Nu kost de liter op de straat ongeveer 700 – 800 FCFA (ongeveer 1, 15 €). Gevolg: hele lange rijen bij de officiële pompen!
Volk aan de pompen, terwijl er anders geen kat staat.

 Ook een grote aanpassing is het internet. Kortom, er was er geen toen ik aankwam. Het probleem was iets met een airco en een internetkabel die verbrand is, hop, heel Benin zonder internet. Opnieuw een beetje eenzaamheid. Maar ze hebben het gefikst in maar 5 dagen tijd! Alleen is mijn abonnement verstreken, dus dat betekent weer een tijdje wachten, en zo kunnen we weer verder gaan.
Dus al had ik gedacht van wel, Benin is niet stil blijven staan.

Ook ik ben veranderd in die 3 weken België. Met een nieuwe haarcoupe en een halve nieuwe garderobe kan ik er weer volledig tegenaan. Geen enkele Beniner die dat ziet, iedereen maakt gewoon de opmerking dat ik er zo lekker verdikt uitzie. Ik steek het dus maar op die nieuwe haarcoupe en de halve nieuwe garderobe!

Benin heeft me opnieuw verwelkomd!

Laure

vrijdag 16 september 2011

'Allemaal beestjes, zoveel beestjes om me heen'.

Bénin is een enorm fascinerend land. Met een algemene grote verscheidenheid en dus ook in de dierenwereld.
Elke dag is wel een grote ontdekkingstocht, met gekende en ongekende diersoorten langs de weg. Soms verwacht, als een vast ankerpunt in je leven, soms onverwachts...

Zo hebben we ook een aantal huisdieren hier in Bénin, niet altijd gewild, maar wel aanvaard.
De kat van de vorige bewoonster hebben we zonder het te weten zomaar overgeërfd. Maar aangezien ze al enkele weken lekker at bij een paar buren, is ze dat – verstandig van haar – ook blijven doen. Maar af en toe eens komt ze ons toch goeiendag zeggen, al lijkt het toch wat meer op een klaagzang over haar nieuw onderkomen.
Ook de gekko's hebben zich een plaatsje in onze tuin toegeëigend. Die beestjes hebben allerlei groottes en erg goed kunnen we ze niet uit elkaar houden. Wel hebben we eentje 'Wulf' gedoopt. Hij heeft maar een halve staart en hij zit steeds de zonnen op de 'fetish van de koude lepels' – geen kommentaar -.
'Wulf'

De Albinoexemplaren bevinden zich meestal binnenshuis. Met een minigekko in de badkamer en eentje die 's avonds aan het raam steevast komt meekijken naar een film. Maar deze gekko's binnen zijn zelfverklaarde lolbroeken. Regelmatig doen ze ons verschieten door naar beneden te 'springen' wanneer we de gordijnen dichtdoen of de douche aansteken.
Andere grapjassen zijn de 'rat-muizen'. Wanneer je gezellig 's avonds nog wat buiten staat na te praten, schiet er dan eentje langs de deur weg, te snel om goed uit te maken of het nu een muis of een rat is. We houden het graag bij het eerste.
De geniepigaards zijn de kakkerlakken. Die verstoppen zich in de kast onder de gootsteen of passeren aan je tenen in de hoop dat je ze niet opgemerkt hebt.
De lieverdjes zijn de slakken buiten. Enkel nadat het heeft geregend, verlaten zij hun schuilplaats en lopen ze een toertje rond.
Ook de ronde spin die zijn plekje heeft achter de badkamerspiegel gaat soms de omgeving wat verkennen.
En elke dag ontdek ik wel nog een nieuwe soort die volgens mij nog nooit door iemand anders ontdekt is.

Ook op de bureau hebben we kleine viervoetertjes op bezoek gehad. Jammer genoeg is er een dode gevallen – R.I.P. - en heeft de rest van de muizenfamilie een betere leefomgeving opgezocht.

Huisdieren hebben is op zich niet echt een probleem, enkel wanneer ze de verkeerde dingen beginnen op te eten. Laat je wat eten achter, gelijk waar, na een half uurtje kun je al niet meer uitmaken wat er juist lag, door de kolonie mieren die er zich tegoed aan doen. Op tafel zijn dat de onnoemelijk kleine miertjes. In de gootsteen worden die vergezeld door hun reusachtige – volgens mij genetisch gemanipuleerde – neefjes.


Gezellig, toch, met al die vriendjes om je heen ?
Maar laat me nu echt geen dierenvriend zijn...


maandag 25 juli 2011

Regenseizoen in Cotonou

April-Mei is in Benin het regenseizoen begonnen, met zijn piek in Juni. Vreemd hoe een land zoveel kan veranderen door de regelmatige regenvlagen.

Nu, een beetje regen kunnen we het inderdaad niet noemen. Al regent het vrijwel nooit een hele dag lang, de hoeveelheid water die hier uit de lucht kan vallen in een korte periode is enorm. Zelfs angstaanjagend en oorverdovend in ons huisje met golfplatendak.

En toch is een land als Benin, die elk jaar twee zo'n regenseizoenen te verduren krijgt niet klaar voor deze hevige regenval. Straten staan in een korte tijd helemaal blank. Hele wijken zijn niet meer bereikbaar met een gewone brommer.
En plots heb je een huisje aan de zee...


Niet alleen in het straatbeeld verandert er wat, mensen passen noodgedwongen ook hun leefstijl wat aan.
Wanneer het hevig doorregent valt het hele stadsleven stil. Niemand komt buiten. Zo is er ook geen brood of ander eten te vinden op straat, vind je al wat moeilijker een zem (taximoto) om je te vervoeren. Kortom, word je lichtjes verplicht ook zelf thuis te blijven. Ideaal weer om in bed te blijven liggen en kindjes te maken, volgens een jonge collega.
Het heeft ook weinig zin om toch te proberen op tijd op je werk te geraken (ik spreek uit ervaring), want de geplande vergadering met enkele directies op het ministerie gaat niet door wegens de regen. Er is zo goed als niemand op het ministerie aanwezig.

In het regenseizoen heeft de zemchauffeur ook een nieuwe reden om de prijs van een ritje te verhogen. Normaal is het steevast de schuld van hoge brandstofprijzen, nu de ondergestroomde wegen.
De man die normaal muilbanden voor honden verkoopt, is overgestapt op paraplu's. Deze van de matrasovertrekken op regenjassen. Jammer voor wie nog een moet kopen, want in maart waren ze nog een stuk goedkoper.

Ook wij moeten onze weekendactiviteiten wat anders inplannen, een BBQ wordt al wat minder evident, net zoals andere uitstapjes.


Maar, het is eind juli geworden, het regenseizoen is afgelopen. De verwachte hitte en zonnebrand blijft uit. Het is een aangenaam weertje, beetje zon af en toe, nooit te heet, fris windje. Het lijkt zelfs een beetje de lente die we hier hebben moeten missen. Dus dat wordt een dikke maand genieten voor het volgend regenseizoen eraan komt in september !


Veel aangenamen frisse groetjes,

Laure

maandag 20 juni 2011

Het leven na vihoutou

Het zit erop... mijn eerste heuse project in Benin.

"Vihoutou" een expo rondom de dag van het Afrikaanse kind, was een geslaagd cultureel feestje in de wijk Agla. Workshops met recyclage materiaal en verf, een magnifiek circusspektakel, een gigantische foto-expo. De kinderen waren present, er werd gezongen, gelachen en gedanst!


Nu omdat je van stil zitten, nogal begint te zweten in Cotonou. Richt ik al mijn pijlen om een volgend initiatief van mijnen twege... misschien maakt het wel "een wereld van verschil"...

Om de ambitie te verwezenlijken, roep ik jullie hulp in. Jullie kunnen ons project, de uitbouw van een heus jeugdhuis in Cotonou, helpen ondersteunen. En dit op verschillende manieren!

Heeft jullie jeugdhuis/project/werk/voetbalploeg/... goesting om een BBQ'tje/fondue-avond/tupperware-avond/... te organiseren: GA ERVOOR!

Niet zo veel tijd over, maar toch goesting om ons wat op weg te helpen, bekijk dan zeker eventjes onderstaande flyer. Je mag deze zeker en vast wijd verspreiden...

dinsdag 7 juni 2011

Rit Natitingou-Cotonou op vrouwelijke Beninse wijze.

Een ritje Natitingou – Cotonou, in een ge-aircode 4X4 zou eigenlijk een pretje moeten zijn. Vlammend naar huis rijdend, genietend van het veranderende landschap.

Maar dat was buiten chauffeur Vincent, collega's Prisca, Edwige en Mireille gerekend. De heenreis, een dikke 500 km, had ons ook meer tijd gevraagd dan verwacht. Alhoewel we waren vertrokken om 7u 's morgens, waren we toch een half uur te laat in Natitingou (om 16u30), aangekomen. De auto bleek niet meer dan 90 km/u te willen rijden en de eetpauze namen we te vroeg, zodat onze igname pilée wat tijd vroeg voor hij klaar was.

Maar goed, voor de terugreis stonden de sterren goed. De auto was vermaakt en we vertrokken uit Nati al om 9u40, tot jaloezie van collega's die nog eerst naar een lancering van een ander BTC project moesten en pas om 12u konden vertrekken.

Het lachen verging me al snel. Als magerste (jawel, nog steeds, maar dat ligt misschien meer aan de omvang van de collega's dan aan mijn eigen gewicht), werd mij de opnieuw de plaats in het midden van de auto toegewezen. Niet echt de meest comfortabele plaats. Nog minder wanneer je buren daar totaal geen rekening mee houden en half op jou komen zitten.
Maar goed, dat was gewoon een paar uurtjes op de tanden bijten, dacht ik.

Tot ik begon te beseffen welke grote inschattingsfout ik had gemaakt wanneer ik begin deze week nog grapjes maakte om het feit dat ik in een 'gegenderde' auto mocht meerijden.
We waren nog maar op de hoofdbaan of er werd al gestopt : eerste stop : het kopen van grote zakken. Rare aankoop dacht ik nog. Niet echt iets waar je speciaal voor tot in Nati moet rijden om dat te vinden. Een kilometer verder sloegen we al weer een zijstraat in, op zoek naar een huis dat Edwige ergens zich nog herinnerde, en mensen daar hadden lekker kaas. Dus inderdaad, een grote zak werd ingeladen.
En hop, weg waren we. De auto was inderdaad gerepareerd, en bleek al tot 110km/u te kunnen rijden. Tot juist buiten Nati. Daar was onze derde stop al, mango's. Vierde stop : nog eens mango's. Maar deze keer wel in grote aantallen. Het mysterie van de zakken werd zo opgelost. Kilo's mango's werden in de koffer van de auto gesleurd, maar eerst werd er deftig over de prijs gediscussieerd, en geen klein beetje. Een halfuurtje werd hiervoor uitgetrokken.
En het begon me op de zenuwen te werken. Toen ik mijn grieven wat uitte, lachten ze wat met mij, en vroegen waarom ik eigenlijk niets kocht. Maar wat zou ik in hemelsnaam moeten doen met 20 kilo mango's ?
Om me te sussen werd me gezegd dat ze nu niet meer zouden stoppen.

Ja hallo, na een uurtje kwamen we weer iets interessants tegen, zaadjes ! Dus kopen maar ! Een half uurtje later was er plasstop. Toen we opnieuw allemaal de auto inkropen zei Mireille veelbelovend 'en nu rechtstreeks tot in Savalou !'. Het mocht wel. Het was al na 1u, en we waren pas aan de helft.

In Savalou waren we blijkbaar niet geleerd van de eerste keer ; opnieuw igname pilée, opnieuw een uurtje moeten wachten erop. Tijd genoeg om eens aan de bel te trekken : dat ik geen probleem had met het feit dat ze tegen elkaar de hele tijd Fon spraken, maar dat ik dan liever wat aan de buitenkant zat, waar ze niet op mij hoefden te zitten om elkaar in de oren te roepen.
Opnieuw veel gelach, maar goed, ik kreeg wat ik wilde, een plaatsje aan het raam.

Prisca die de Chinese vrijwilliger was die mijn plaats in het midden overnam, gaf haar niet snel gewonnen, en zat toch al weer op mijn bil. Ik ben serieus aan het overwegen snel een 20 kilo te verdikken. Maar iedereen deed moeite om verder wat Frans te praten. Kon ik eindelijk meegenieten van hun relatieproblemen, bedgewoontes, overspelige mannen en hoe daarmee om te gaan, jeuj !

Na opnieuw een half uurtje rijden werden we ingehaald door de collega's die meer dan twee uur later dan ons waren vertrokken. Niet erg vond iedereen. En we stopten nog eens voor wat gekookte mais, voor nootjes, voor bananen.
Een hevig onweer zorgde ervoor dat we de igname, de tapioca en de gari links moesten laten liggen, en door mijn hevig protest zijn we ook niet meer gestopt voor wat hertenvlees.

Stilletjesaan begonnen de vrouwen toch wat medelijden met mij te krijgen. Vooral voor Thijs dan, aangezien ik helemaal niets kocht om mee naar huis te brengen. Prisca kocht voor hem speciaal een zakje nootjes. Vincent duwde een tikkeltje harder op de gaspedaal.

Uiteindelijk kwam Cotonou in zicht. Iedereen werd mooi thuis afgezet. Een drie kwartier omrijden is al verder geen probleem niet meer natuurlijk. Mireille, die als eerste aan de beurt was, gaf ons nog wat blikjes drank mee, om de pijn wat te verzachten.

Thuis om 20 na 8, bijna 11uur gereden over 500 km, terwijl we toch gemiddeld 70km/u deden. Gezworen nooit meer een vrouwenauto te nemen !


Laure