Een ritje Natitingou – Cotonou, in een ge-aircode 4X4 zou eigenlijk een pretje moeten zijn. Vlammend naar huis rijdend, genietend van het veranderende landschap.
Maar dat was buiten chauffeur Vincent, collega's Prisca, Edwige en Mireille gerekend. De heenreis, een dikke 500 km, had ons ook meer tijd gevraagd dan verwacht. Alhoewel we waren vertrokken om 7u 's morgens, waren we toch een half uur te laat in Natitingou (om 16u30), aangekomen. De auto bleek niet meer dan 90 km/u te willen rijden en de eetpauze namen we te vroeg, zodat onze igname pilée wat tijd vroeg voor hij klaar was.
Maar goed, voor de terugreis stonden de sterren goed. De auto was vermaakt en we vertrokken uit Nati al om 9u40, tot jaloezie van collega's die nog eerst naar een lancering van een ander BTC project moesten en pas om 12u konden vertrekken.
Het lachen verging me al snel. Als magerste (jawel, nog steeds, maar dat ligt misschien meer aan de omvang van de collega's dan aan mijn eigen gewicht), werd mij de opnieuw de plaats in het midden van de auto toegewezen. Niet echt de meest comfortabele plaats. Nog minder wanneer je buren daar totaal geen rekening mee houden en half op jou komen zitten.
Maar goed, dat was gewoon een paar uurtjes op de tanden bijten, dacht ik.
Tot ik begon te beseffen welke grote inschattingsfout ik had gemaakt wanneer ik begin deze week nog grapjes maakte om het feit dat ik in een 'gegenderde' auto mocht meerijden.
We waren nog maar op de hoofdbaan of er werd al gestopt : eerste stop : het kopen van grote zakken. Rare aankoop dacht ik nog. Niet echt iets waar je speciaal voor tot in Nati moet rijden om dat te vinden. Een kilometer verder sloegen we al weer een zijstraat in, op zoek naar een huis dat Edwige ergens zich nog herinnerde, en mensen daar hadden lekker kaas. Dus inderdaad, een grote zak werd ingeladen.
En hop, weg waren we. De auto was inderdaad gerepareerd, en bleek al tot 110km/u te kunnen rijden. Tot juist buiten Nati. Daar was onze derde stop al, mango's. Vierde stop : nog eens mango's. Maar deze keer wel in grote aantallen. Het mysterie van de zakken werd zo opgelost. Kilo's mango's werden in de koffer van de auto gesleurd, maar eerst werd er deftig over de prijs gediscussieerd, en geen klein beetje. Een halfuurtje werd hiervoor uitgetrokken.
En het begon me op de zenuwen te werken. Toen ik mijn grieven wat uitte, lachten ze wat met mij, en vroegen waarom ik eigenlijk niets kocht. Maar wat zou ik in hemelsnaam moeten doen met 20 kilo mango's ?
Om me te sussen werd me gezegd dat ze nu niet meer zouden stoppen.
Ja hallo, na een uurtje kwamen we weer iets interessants tegen, zaadjes ! Dus kopen maar ! Een half uurtje later was er plasstop. Toen we opnieuw allemaal de auto inkropen zei Mireille veelbelovend 'en nu rechtstreeks tot in Savalou !'. Het mocht wel. Het was al na 1u, en we waren pas aan de helft.
In Savalou waren we blijkbaar niet geleerd van de eerste keer ; opnieuw igname pilée, opnieuw een uurtje moeten wachten erop. Tijd genoeg om eens aan de bel te trekken : dat ik geen probleem had met het feit dat ze tegen elkaar de hele tijd Fon spraken, maar dat ik dan liever wat aan de buitenkant zat, waar ze niet op mij hoefden te zitten om elkaar in de oren te roepen.
Opnieuw veel gelach, maar goed, ik kreeg wat ik wilde, een plaatsje aan het raam.
Prisca die de Chinese vrijwilliger was die mijn plaats in het midden overnam, gaf haar niet snel gewonnen, en zat toch al weer op mijn bil. Ik ben serieus aan het overwegen snel een 20 kilo te verdikken. Maar iedereen deed moeite om verder wat Frans te praten. Kon ik eindelijk meegenieten van hun relatieproblemen, bedgewoontes, overspelige mannen en hoe daarmee om te gaan, jeuj !
Na opnieuw een half uurtje rijden werden we ingehaald door de collega's die meer dan twee uur later dan ons waren vertrokken. Niet erg vond iedereen. En we stopten nog eens voor wat gekookte mais, voor nootjes, voor bananen.
Een hevig onweer zorgde ervoor dat we de igname, de tapioca en de gari links moesten laten liggen, en door mijn hevig protest zijn we ook niet meer gestopt voor wat hertenvlees.
Stilletjesaan begonnen de vrouwen toch wat medelijden met mij te krijgen. Vooral voor Thijs dan, aangezien ik helemaal niets kocht om mee naar huis te brengen. Prisca kocht voor hem speciaal een zakje nootjes. Vincent duwde een tikkeltje harder op de gaspedaal.
Uiteindelijk kwam Cotonou in zicht. Iedereen werd mooi thuis afgezet. Een drie kwartier omrijden is al verder geen probleem niet meer natuurlijk. Mireille, die als eerste aan de beurt was, gaf ons nog wat blikjes drank mee, om de pijn wat te verzachten.
Thuis om 20 na 8, bijna 11uur gereden over 500 km, terwijl we toch gemiddeld 70km/u deden. Gezworen nooit meer een vrouwenauto te nemen !
Laure