We waren met de gelegenheidsband onderweg naar Natitingou, een stad in het noorden van het land.
De ge-airkoelde wagen was niet meer zo fris meer na een helse rit met stevige putten, zuchten en zweten...
Onze chauffeur liet het allemaal niet aan zijn hart komen, het was goed zo.
Rond de middag gestopt om te eten, de kwaliteit van ons middagmaal moest en zou hoogstaand worden. Te midden een tuin waar 2 struisvogels hun intrek genomen hadden, smulden we van onze peperdure sandwich.
Onze chauffeur at voor een tiende van de prijs minder, maar even lekker, voor hem was het goed zo.
Een overdaad van chips, coca-cola en andere Westerse snacks werden massaal doorgegeven. Een braspartij in een ruimte van 3m², de Beninse lemen hutjes flitsten voorbij aan onze ogen.
Onze chauffeur bleef op het gaspedaal duwen en toeterde er vrolijk op los, voor hem was het goed zo.
Daar lag ze, rond de 30 moet ze geweest zijn. Te midden de weg net voor Djougou ligt het levensloze lichaam van een Beninse mama. Een tiental mannen staan erom heen en regelen het verkeer. Het lichaam blijft liggen, het duurt lang en wij slikken.
Onze chauffeur vertraagt, maakt een sereen kruisteken en slaat zijn ogen naar de hemel, voor hem is het goed zo.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten