maandag 30 mei 2011

Rozengeur noch maneschijn

We waren met de gelegenheidsband onderweg naar Natitingou, een stad in het noorden van het land.
De ge-airkoelde wagen was niet meer zo fris meer na een helse rit met stevige putten, zuchten en zweten...

Onze chauffeur liet het allemaal niet aan zijn hart komen, het was goed zo.

Rond de middag gestopt om te eten, de kwaliteit van ons middagmaal moest en zou hoogstaand worden. Te midden een tuin waar 2 struisvogels hun intrek genomen hadden, smulden we van onze peperdure sandwich.

Onze chauffeur at voor een tiende van de prijs minder, maar even lekker, voor hem was het goed zo.

Een overdaad van chips, coca-cola en andere Westerse snacks werden massaal doorgegeven. Een braspartij in een ruimte van 3m², de Beninse lemen hutjes flitsten voorbij aan onze ogen.

Onze chauffeur bleef op het gaspedaal duwen en toeterde er vrolijk op los, voor hem was het goed zo.

Daar lag ze, rond de 30 moet ze geweest zijn. Te midden de weg net voor Djougou ligt het levensloze lichaam van een Beninse mama. Een tiental mannen staan erom heen en regelen het verkeer. Het lichaam blijft liggen, het duurt lang en wij slikken.

Onze chauffeur vertraagt, maakt een sereen kruisteken en slaat zijn ogen naar de hemel, voor hem is het goed zo.

dinsdag 12 april 2011

Een zittend gat...

Hey,


Vlug eventjes laten weten dat ik vanaf vandaag aan de slag ben bij Artisttik Africa (www.artisttikafrica.com en www.tvartisttikafrica.net).

Artisttik Africa wil via cultuur werken aan de Afrikaanse toekomst. Een cultureel centrum, opgetrokken in de volkse wijk Agla, moet ervoor zorgen dat lokale jonge artiesten hun weg kunnen vinden in het artistieke landschap. Samen met 'rotten in het vak' uit gans West-Afrika willen ze bepaalde thema's onder de loep nemen en zo dingen in beweging zetten. Het is een organisatie waar activiteiten als exposities, vernissages, muziekfestivals, circusspektakels, openluchtcinema, webtv,... georganiseerd worden.

Ik ga er aan de slag als 'public relations manager', klinkt goed, niet?

In het kort mijn taken (die zullen wellicht nog enkele keren wijzigen in de komende periode en nog wat finetuning kunnen gebruiken ook :-))

1) Fundraising/ "Material" raising

Via e-mail, website, tijdschrift, mondeling, telefoon, dossiers,... op zoek naar geld om projecten mogelijk te maken. Concreet betekent dit me hier inwerken in de wereld van ambassadeurs, ambassadrices, consuls en andere 'mogelijke geldschieters'. Lobbywerk verrichten om mensen te overtuigen van 'notre bonne pratique'. Op digitaal vlak betekent dit de website up to date houden, facebook en twitter lanceren, op zoek naar fondsen en andere financiële ondersteuners allerhande. Concrete projecten uitwerken en daarvoor middelen vinden.

2) Pedagogische ondersteuning van stagiairs

Heel wat stagiairs passeren hier de revue, zowel nationaal als internationaal (fransen, belgen, duitsers, zwitsers, denen). Bijna allemaal werken ze binnen de jounalistieke wereld. Ik word (binnen enkele weken/maanden) hun rechtstreekse aanspreekpunt. We bekijken dan samen welke taken uitgevoerd kunnen worden, waar de groeikansen liggen, wie welke talenten verder kan ontwikkelen, enz...

3) Uitbouw en verspreiding van Artisttik Africa

Via flyers, folders, website,... een goeie marketingstrategie vinden om andere, nieuwe samenwerkingsverbanden op te starten.


Dus, vanaf vandaag 12 april ben ik aan de slag in het verre Benin. Ik begin elke dag te werken rondom 9u30 (afhankelijk van wanneer de gardien toekomt). Afhankelijk van Laures programma kies ik mijn uren.

Het is een leuke structuur, een toffe omgeving, 5 minuutjes met de brommer van ons huis.
Ik heb zelfs al een eigen bureautje met een prachtig uitzicht (later foto's) en 2 mooie schilderijen tegen de muur én WIFI!!!!!

Ik ben content want mijn gat kon niet nog langer stil zitten.....



Thijs

maandag 4 april 2011

Benintest

Je bent klaar voor Benin als...

...je houdt van zweterig lichaamscontact.
... je het niet op je heupen krijgt als men je aandacht probeert te trekken met 'kssssstttt'
... je niet schrikt als je nu en dan een "voetje" moet helpen om je moto-taxi rechtop te houden
... je ongelooflijk pikant kunt eten
...je houdt van tomatenpuree, overgoten met tomatenpuree en afgewerkt met tomatenpuree
... je luidkeels meezingt in de overvolle bus
... je met een grapje een interessante prijs uit de brand kunt slepen
... je geen gêne voelt om als Belg als volgt een pintje te bestellen: 'Moi, je prends une petite Beninoise...'
...Yovo je een leuke roepnaam lijkt
... je tonnen energie hebt om zwarte kleine sprotjes woorden als 'merci' en 's'il vous plaît' bij te leren
...je een inbreukje op je privacy niet zo erg vindt, laat ons zeggen, als een bankbediende je opbelt om je beter te leren kennen, nadat je uw gsm nummer achterliet op een officieel bankdocument
...je graag gefascineerd wordt door prachtige planten, bizarre struiken en felgroene gewassen
...je je navel leert kennen als een 'nogal vuil allegaartje van vanalles en nog wat' na een dagje Cotonou
... je het fascineert dat motoren ook werken op een mix van plantaardige olie, ruwe olie en water
... je het hilarisch vindt als de drijfveer van je drumleraar het versieren van blanke one-night-stands is
...je het nog hilarischer vindt als er geen sprake zou kunnen zijn van een vaste relatie met een blanke meid omwille van de torenhoge inspanningen die dan geleverd moeten worden in de vorm van romantisch gedoe
... je niet achterover valt als men je zegt dat er hier 8 soorten (lekkere) meloenen zijn
...je niet opschrikt van een zwabbertietje links en rechts
...je ook gepast (best op dezelfde wijze als de reactie hierboven) reageert bij een mooi zwart tietje links en rechts
... je er vrede mee neemt dat hetzelfde product de ene dag iets duurder kan zijn dan de andere
... je wachten op je beurt ook niet graag doet
...je een kwartier bij jou soms ook een half uurtje duurt
...je felle politieke discussies ook niet graag uit de weg gaat


...je leert houden van de bizarre, onbekende, Afrikaanse sfeer die er hangt.


De test doorstaan? Kom en on va voir...


Bisous
Thijs

maandag 21 maart 2011

Bonne arrivée au Bénin

Bonsoir,.

Het is namelijk bijna middag...

Voor wie niet graag leest:
- 15 mensen in een vliegtuig met capaciteit 230
- Abidjan is voorlopig veilig
- eerste indruk van Benin: sjiek land
- Laure is een machtige madam
- De zee is gevaarlijk
- Ons huis is een thuis

Voor wie graag leest:

De vliegers van Brussels Airlines hebben een capaciteit van 230 man las ik op mijn boekske. Behoorlijk trots om dit te melden, moesten de stewardessen toch toegeven dat ze de komende negen uren wel heel persoonlijke aandacht gingen kunnen geven aan hun 'gasten'.

Met de volle 15 inzittenden vlogen we richting Abidjan (Ivoorkust). Het was nog niet zeker dat we er gingen landen (misschien wat 'problèmes de guerre'). Uiteindelijk besliste de piloot zijn toestel toch aan de grond te smakken: miljaard!

3 kapotte stofzuigers later (hilarisch!) vertrokken we richting LAUREEEEEEEEEE! Zij woont in Benin, moet je weten.

Al gauw verdween de trui in mijn kaba, hij zal er wellicht niet veel meer uitkomen. Tot groot jolijt van Lien en ook Laure (Stef, je mag hem dus terughebben). 32° om 23u35 's avonds. " 't Is vandaag wat frisjes." wist Laure.

Met de taxi naar ons huisje. Het is schitterend! Echt een plek waar je thuiskomt! Een Floralux-alike tuintje, 3 kamers (waarvan 1 slaapkamer met airco), een eetplek en living die in elkaar overlopen, 1 keukentje, een badkamertje met inloopdouche (zo noemt Laure die) en een wc als een troon op een verhoog geïnstalleerd. Echt een machtig plekje! Ik voel me er nu al thuis.

Binnenkort kijken we voor een  plaatselijke IKEA-installateur aan te spreken om wat rekken, kastjes, pingpongtafel,... te maken. Ook komt er nog een antenne, zodat we onze buren kunnen evenaren wat betreft 'Afrikaanse songs door je boxen laten knallen'.
Om de hoek is er een klein buurtwinkeltje, iets verderop de taxistand waar zems (mototaxi's) te nemen zijn. Je spreekt een prijs af (€ 0,30 voor zo'n kilometer of 2 à 3, denk ik) en hopt achteraan op de moto... Zalig gevoel!

Gisteren, zondag, met Toon en Inge (onze Antwerpse bijnaburen) en nog wat andere mensen naar een paradijselijk strand geweest: La Route des Peches: magnifique! Een zandstraat die parallel loopt met de zee, langs weerszijden staan huizenhoge palmbomen. De zee is wel wat gevaarlijk, ongelooflijk hoge golven zorgen voor een deftige onderstroom; niet opletten betekent meegesleurd door het krachtige water: bizar!

Nu hier aan het internetten onder onze pailotte (soort afdakje in onze tuin). Jaja, we hebben internet thuis (en eigenlijk overal; 't is zo'n stick). Ik heb ook al een Beninees nummer (merci Laure):
+22996345444

Straks vertrekken we voor 5 dagen naar Lokossa (een stadje in het westen van Benin). Laure gaat er op missie (project bezoeken, vergaderen,...). Ik ga mee, wat ik er ga doen: on verra?!

Tot de volgende.


Thijs

vrijdag 11 maart 2011

Verkiezingen, darminfecties en andere leuke bezigheden

Hallo daar ver van mij,

Tis al weer een tijdje geleden, dus dacht ik, ik moet er maar weer eens werk van maken om nog eens iets te laten weten.

Nog niet zo heel veel vrije tijd gehad de laatste weken want hier in Bénin is het een drukte van jewelste!
Het zijn namelijk presidentsverkiezingen!
Normaal zou ik nu ook moeten zetten welke dag, maar ik durf al niet meer.
Normaal gezien was het Zondag 6 maart geweest. Maar de stemkaarten bleken niet klaar te zijn voor een heel groot deel van de mensen. Dus hebben ze het maar verzet naar deze zondag. Het probleem met de stembrieven is nog steeds niet helemaal opgelost. Aan elk stadhuis zie je nog enorm lange rijen wachtenden, in de blakende zon. Gisterenavond is ook medegedeeld dat het vandaag een vrije dag is, omdat er nog zo veel mensen naar het stadhuis moeten. (Jammergenoeg doet het CTB Bénin weer niet mee met die vrije dag en zit ik samen met nog drie andere mensen van het CTB moederzielalleen ophet ministerie. Dat is nu al de tweede keer dat het CTB ons dat lapt)
De verkiezingen worden hier ook totaal anders beleefd als bij ons. Hier wordt het bijna gezien als een groot feest. Mensen lijken op hol geslagen in de steun die ze uiten voor hun presidentskandidaat.
Overal zie je mensen gekleed in de kleuren van hun kandidaat, met posters op hun hoofd, dansen, zingen, roepen, joelen. Dat gebeurt gewoon langs de straat, maar er zijn ook collones brommers, grote camions, met nog meer spandoeken, enz.

Mijn straat, ge kunt nergens meer kijen of ge ziet minstens 2 of 3 borden
De letters ABT in het midden zijn felle lichten in het donker
        De mensen zijn dus allemaal een beetje zot geworden, lijkt zo. Joseph, iemand van mijn werk heeft ook een week vrijaf genomen om mee te helpen met de campagne van ABT. Dat wil dus zeggen dat hij mee in zo'n stoet rijdt waarschijnlijk en met geld, flyers en nog vanalles gooit.

Die gekte is niet alleen in de stad te zien. Toen ik eind februari voor een opleiding naar het noorden ging, passeerden we kleine dorpjes, met lemen huizen. Ook die huizen waren soms volledig bedekt met posters van hun favoriete kandidaat. Kinderen liepen er al joelend rond met een of andere flyer of poster in de hand.
Ze zijn deze keer met een stuk of 13. Maar er zijn maar 3 echt grote kandidaten. Dat is: Boni Yayi, de huidige president, ABT (Abdoulaye Bio Tchané), en Houngbédji. De eerste twee komen uit het noorden, de laatste is geboren in de hoofdstad.
De twee eerste gaan waarschijnlijk door naar de volgende ronde binnen enkele weken. het wordt spannend.

Nu lijkt het erop dat Boni Yayi er zeker zal bij zijn, maar dat waarschijnlijk komen door de enorme bedragen die hij er kan tegenaan gooien.

Een zijkant van een brug in mijn straat

Elk metertje wordt gebruikt om een poster op te hangen
Dat is wel het schrijnende aan de verkiezingen. Zo veel geld dat daar aan uitgegeven wordt; mensen dragen t-shirts, posters en flyers. Er zijn sprekende standbeelden, grote ballonnen, paarden, rijdende bars met uitdagend dansende meisjes (op liedjes over de kandidaat) die voorbij passeren. Grote banners, zelfs enorm grote banners. Het moet miljarden kosten en dit in een land waar geld wel een beter doel kan vinden. Naar het schijnt geven de kandidaten ook gewoon geld aan de mensen. Als ik me niet vergis zou dit toch een vorm van omkoperij kunnen zijn, maar waar ligt de grens, é.

Maar goed, volgens de (soms leegklinkende) slogans wordt het alleen maar beter na deze verkiezingen, we zullen zien.


Verder niet echt veel nieuws te melden. Behalve dat ik een week thuis heb gezeten wegens een darminfectie. Op zich geen erge kwaal, er zijn anderen die ik minder graag zou hebben, maar het heeft met toch wel lang KO geslagen. Sinds woensdag er weer bovenop.
Daardoor ook de bijna belangrijkste dag van het jaar gemist, toch zeker in mijn functie als 'genderspecialist': namelijk de internationale dag van de Vrouw. Khad zelfs speciaal de stof gekocht dat we allemaal gingen dragen. Heb wat druk op de kleermaaksters gelegd dat het zeker maandag zou af zijn, zodat ik het dinsdag kon dragen. Maar nee, heb nu een schoon kostuumpje, maar voor niets.
Moest de print nu nog eens mooi zijn, ik zou het nog kunnen dragen, maar de spinnen erop vind ik toch wel ietske te vreemd.
Verder hou ik me bezig met het verlangen tot Thijs hier is. Dat houdt in dat ik serieus aan het aftellen ben en bovendien alle komende dagen nog vlug aan het volproppen ben, dat ik er niet te veel moet aan denken, en dat het vlug passeert. En gelukkig is het druk op mijn werk.

Dat was het alweer voor deze keer!

Groetjes, en hou jullie goed daar in België, of gelijk waar!

Laure

vrijdag 18 februari 2011

Wat te doen met vrije tijd?

Hey hey,

Ik ben hier nu een maandje en het huisje begint zo al wat meer mijn huisje te worden. Ik krijg zo ook wat vrije tijd om eens gewoon..... niets te doen.
Nu begin ik mij zo wat de vraag te stellen waar ik mijn tijd mee kan vullen.
Tot nu toe heb ik vooral wat uitgeblazen in mijn tuin of in Cotonou zelf.

Katrien, Toon en Inge bij mij in de tuin, op verrassingspicknick. Katrien vertrok die avond na een jaar terug naar België.

Maak kennis met Jean-Paulke, samen met zijn tientallen broers en zussen bevolkt hij mijn huis en tuin.

De tot nu toe lievelingsstruik van de tuin. Maar en komen nieuwe bloemen in bloei, dus er is concurentie in de maak!

Allée de cocotiers: geen uit de lucht gegegrepen naar voor mijn straat!

De overbuurman: ik kan met recht en rede zeggen dat ik het kleinste huisje van de straat bewoon.
















In Cotonou zelf is er eigenlijk niet zo heel veel dat
echt interessant is om te gaan 'bezoeken'.
Of toch niet wat ik al gevonden heb. Dus blijft de zondag wat gevuld met bezoekjes aan het zwembad van een hotel of het strand.
Een Elitestrand: Obama Beach: opgedragen aan... jawel!

Leuk, een strand! Zou je denken, de golven zijn er immens, en de onderstroom te krachtig om echt ver in het water te kunnen. Dus dan maar pootje baden!

Het strand van Jidjerosse: een strand voor de gewone beninezen.

De machtige golven, lijken onschuldig...



(Voor wie een alziend oog heeft en het opgemerkt heeft: ja ik weet dat er steeds een zwarte bal bovenaan de foto's staat, en nee, er scheelt niets aan je ogen. Kheb de lens al eens opgeblonken, maar het helpt niet. iemand ideeën?)

Dinsdag was het hier een betaalde feestdag, en zijn we de stad Ouidah gaan bezoeken. foto's volgen later...
Volgende week mag ik voor een opleiding naar een stad in het noorden van het land, in de 'bergen'! Dus zoals je leest; ik ben begonnen met Benin te ontdekken!

Maar er moet natuurlijk ook nog gewerkt worden, dus dat ga ik dan maar weer eens gaan doen!
Groetjes!