zaterdag 12 mei 2012

Hoera voor het regenseizoen!

Een eerste fikse regenbui en hop....
Cotonou onder water!
En mijn plantjes onder water

En de rest van de tuin ook

En ook de carport ondergelopen!

Der is der maar eentje die er echt kan van genieten denk ik:
De sloeber
Hoera voor het regenseizoen!

dinsdag 24 januari 2012

Flying the African way

Met een rugzak vol nieuwe ambities landde ik maandagavond 16 januari opnieuw in het land van de pates en de zems.
Omdat ons jaartje nogal bol zal staan van nieuwe avonturen en andere escapades, trok ik er op dag 2 van het 2e jaar meteen op uit om wat info te verzamelen om aan de slag te gaan met de nieuwe plannen...

Na 2 uurtjes rondhossen in Cotonou lijkt België heel ver weg. Er is hier in één maand tijd niet zo heel veel veranderd... alhoewel...

Naast Laures werk is men een nieuw gebouwencomplex aan het optrekken. Alles wat constructie betreft, is hier in handen van China. Chinese ploegbazen delen de orders uit in... jawel, het Chinees... de Beninezen voeren uit ! Zo'n 100-tal Beninezen spreken nu vloeiend Chinees...

Iets verderop in de straat opende een nieuwe vliegmaatschappij haar deuren : Africa Airways, the African Way to Fly. Sinds december zie je overal in Cotonou enorme publiciteitspanelen voor de nieuwe vliegmaatschappij. Ik ging er langs... Voor de deur staat een camionnette. « Maintenance », lees ik op één van de zijdeuren. Helaas, de camionnette is buiten dienst, achteraan 2 lekke banden...:-)

Ik waag het er toch op... éénmaal binnen word ik vriendelijk begroet, de mevrouw nodigt me uit te gaan zitten... op het salontafeltje, want de stoelen zijn nog niet binnen.
Op een groot reclamepaneel, zie ik dat Africa Airways vliegt tussen Cotonou en Bamako, net wat ik nodig heb... Ik informeer naar de prijzen voor de vluchten tussen Benin en Mali, het antwoord is eerder verrassend :

« Ah, vous voulez réserver un vol. Je ne peux pas vous aider, monsieur. On ne fonctionne pas encore. On espère de démarrer à la fin de l'année. »

Publiciteitscampagne : check, personeel : check, onthaalbureau : check, informatiebrochures : check, piloten : check, stewardessen : check, maintenance-camionnette : check...

Ziezo, ik denk dat we alles hebben om een vliegmaatschappij op te richten. Of niet ?

Mocht je advies hebben om dit staaltje Benin op te lossen, stuur dan zeker je antwoord op een gele briefkaart naar :

Africa Airways
Av. Jean Paul II
Cotonou (Bénin)

Tot de volgende voor meer Afrikaanse staaltjes...



zaterdag 14 januari 2012

Elk einde is een nieuw begin

Hier zit ik dan weer, in het ouwe getrouwe Benin.
Vakantiedagen op en al weer terug aan het werk.

Het lijkt allemaal weer gewoon, maar ik moet me toch opnieuw een beetje aanpassen.
Na drie en een halve week België leek Benin toch wel eventjes ver weg, dus ook heel ver weg uit mijn gedachten. Woensdagavond, pas aangekomen, bekroop me toch een vreemd gevoel. Alles voelde wel herkenbaar aan, maar toch weer helemaal vreemd.
Ook was het een beetje eenzaam arriveren. Niemand stond me op te wachten. Is altijd een beetje triestig vind ik.
Ook in huis trof ik niemand aan. De kennis die eventjes in ons huis is komen wonen was op reis en had ons huisje zielig achtergelaten, geen wc-papier, vuile afwas, helft van de plantjes verdord in de tuin,... en op de koop toe nog twee kakkerlakken aan de vuile afwas. Van een leuk welkom gesproken.
Dag erop, op het werk, enkel twee mensen van mijn project terug gezien, de rest weg op missie. Vandaar kon niemand me komen oppikken aan de vlieghaven. Nog meer eenzaamheid dus.

Maar het vreemde gevoel bleef niet lang. Het aangename warme weer + aangenaam zonnetje maakte al direct veel goed. De geuren, de kleuren, de mensen, het voelt allemaal weer vertrouwd aan. Terug op mijn werk al weer plannen gemaakt voor het 'toekomende jaar' (zoals mijn mémé zou zeggen), blijkt nu een hele lange lijst te zijn. Kzal mezelf moeten intomen (jaja Sanne, ook ik kan te vlug werken)
Ook al is hier wel wat veranderd. Het gerucht van de devaluatie van de munt is onwaar gebleken. Gelukkig maar. Het ongemak is vervangen door een ander ongemak, de olieprijzen namelijk. Normaal kost een liter benzine ongeveer 555 FCFA (85 eurocent) aan de pomp. Niet veel, maar voor veel mensen hier onbetaalbaar. Vandaar de populariteit van illegale benzine, gesmokkeld uit Nigeria. Bij wijze van spreken kun je elke 100 meter een kraampje tegenkomen langs de weg die deze benzine verkoopt voor een kleine 300 FCFA (45 eurocent), een stuk goedkoper dus.
Maar de aanvoer van deze benzine is bemoeilijkt door de strubbelingen in buurland Nigeria. Nu kost de liter op de straat ongeveer 700 – 800 FCFA (ongeveer 1, 15 €). Gevolg: hele lange rijen bij de officiële pompen!
Volk aan de pompen, terwijl er anders geen kat staat.

 Ook een grote aanpassing is het internet. Kortom, er was er geen toen ik aankwam. Het probleem was iets met een airco en een internetkabel die verbrand is, hop, heel Benin zonder internet. Opnieuw een beetje eenzaamheid. Maar ze hebben het gefikst in maar 5 dagen tijd! Alleen is mijn abonnement verstreken, dus dat betekent weer een tijdje wachten, en zo kunnen we weer verder gaan.
Dus al had ik gedacht van wel, Benin is niet stil blijven staan.

Ook ik ben veranderd in die 3 weken België. Met een nieuwe haarcoupe en een halve nieuwe garderobe kan ik er weer volledig tegenaan. Geen enkele Beniner die dat ziet, iedereen maakt gewoon de opmerking dat ik er zo lekker verdikt uitzie. Ik steek het dus maar op die nieuwe haarcoupe en de halve nieuwe garderobe!

Benin heeft me opnieuw verwelkomd!

Laure

vrijdag 16 september 2011

'Allemaal beestjes, zoveel beestjes om me heen'.

Bénin is een enorm fascinerend land. Met een algemene grote verscheidenheid en dus ook in de dierenwereld.
Elke dag is wel een grote ontdekkingstocht, met gekende en ongekende diersoorten langs de weg. Soms verwacht, als een vast ankerpunt in je leven, soms onverwachts...

Zo hebben we ook een aantal huisdieren hier in Bénin, niet altijd gewild, maar wel aanvaard.
De kat van de vorige bewoonster hebben we zonder het te weten zomaar overgeërfd. Maar aangezien ze al enkele weken lekker at bij een paar buren, is ze dat – verstandig van haar – ook blijven doen. Maar af en toe eens komt ze ons toch goeiendag zeggen, al lijkt het toch wat meer op een klaagzang over haar nieuw onderkomen.
Ook de gekko's hebben zich een plaatsje in onze tuin toegeëigend. Die beestjes hebben allerlei groottes en erg goed kunnen we ze niet uit elkaar houden. Wel hebben we eentje 'Wulf' gedoopt. Hij heeft maar een halve staart en hij zit steeds de zonnen op de 'fetish van de koude lepels' – geen kommentaar -.
'Wulf'

De Albinoexemplaren bevinden zich meestal binnenshuis. Met een minigekko in de badkamer en eentje die 's avonds aan het raam steevast komt meekijken naar een film. Maar deze gekko's binnen zijn zelfverklaarde lolbroeken. Regelmatig doen ze ons verschieten door naar beneden te 'springen' wanneer we de gordijnen dichtdoen of de douche aansteken.
Andere grapjassen zijn de 'rat-muizen'. Wanneer je gezellig 's avonds nog wat buiten staat na te praten, schiet er dan eentje langs de deur weg, te snel om goed uit te maken of het nu een muis of een rat is. We houden het graag bij het eerste.
De geniepigaards zijn de kakkerlakken. Die verstoppen zich in de kast onder de gootsteen of passeren aan je tenen in de hoop dat je ze niet opgemerkt hebt.
De lieverdjes zijn de slakken buiten. Enkel nadat het heeft geregend, verlaten zij hun schuilplaats en lopen ze een toertje rond.
Ook de ronde spin die zijn plekje heeft achter de badkamerspiegel gaat soms de omgeving wat verkennen.
En elke dag ontdek ik wel nog een nieuwe soort die volgens mij nog nooit door iemand anders ontdekt is.

Ook op de bureau hebben we kleine viervoetertjes op bezoek gehad. Jammer genoeg is er een dode gevallen – R.I.P. - en heeft de rest van de muizenfamilie een betere leefomgeving opgezocht.

Huisdieren hebben is op zich niet echt een probleem, enkel wanneer ze de verkeerde dingen beginnen op te eten. Laat je wat eten achter, gelijk waar, na een half uurtje kun je al niet meer uitmaken wat er juist lag, door de kolonie mieren die er zich tegoed aan doen. Op tafel zijn dat de onnoemelijk kleine miertjes. In de gootsteen worden die vergezeld door hun reusachtige – volgens mij genetisch gemanipuleerde – neefjes.


Gezellig, toch, met al die vriendjes om je heen ?
Maar laat me nu echt geen dierenvriend zijn...


maandag 25 juli 2011

Regenseizoen in Cotonou

April-Mei is in Benin het regenseizoen begonnen, met zijn piek in Juni. Vreemd hoe een land zoveel kan veranderen door de regelmatige regenvlagen.

Nu, een beetje regen kunnen we het inderdaad niet noemen. Al regent het vrijwel nooit een hele dag lang, de hoeveelheid water die hier uit de lucht kan vallen in een korte periode is enorm. Zelfs angstaanjagend en oorverdovend in ons huisje met golfplatendak.

En toch is een land als Benin, die elk jaar twee zo'n regenseizoenen te verduren krijgt niet klaar voor deze hevige regenval. Straten staan in een korte tijd helemaal blank. Hele wijken zijn niet meer bereikbaar met een gewone brommer.
En plots heb je een huisje aan de zee...


Niet alleen in het straatbeeld verandert er wat, mensen passen noodgedwongen ook hun leefstijl wat aan.
Wanneer het hevig doorregent valt het hele stadsleven stil. Niemand komt buiten. Zo is er ook geen brood of ander eten te vinden op straat, vind je al wat moeilijker een zem (taximoto) om je te vervoeren. Kortom, word je lichtjes verplicht ook zelf thuis te blijven. Ideaal weer om in bed te blijven liggen en kindjes te maken, volgens een jonge collega.
Het heeft ook weinig zin om toch te proberen op tijd op je werk te geraken (ik spreek uit ervaring), want de geplande vergadering met enkele directies op het ministerie gaat niet door wegens de regen. Er is zo goed als niemand op het ministerie aanwezig.

In het regenseizoen heeft de zemchauffeur ook een nieuwe reden om de prijs van een ritje te verhogen. Normaal is het steevast de schuld van hoge brandstofprijzen, nu de ondergestroomde wegen.
De man die normaal muilbanden voor honden verkoopt, is overgestapt op paraplu's. Deze van de matrasovertrekken op regenjassen. Jammer voor wie nog een moet kopen, want in maart waren ze nog een stuk goedkoper.

Ook wij moeten onze weekendactiviteiten wat anders inplannen, een BBQ wordt al wat minder evident, net zoals andere uitstapjes.


Maar, het is eind juli geworden, het regenseizoen is afgelopen. De verwachte hitte en zonnebrand blijft uit. Het is een aangenaam weertje, beetje zon af en toe, nooit te heet, fris windje. Het lijkt zelfs een beetje de lente die we hier hebben moeten missen. Dus dat wordt een dikke maand genieten voor het volgend regenseizoen eraan komt in september !


Veel aangenamen frisse groetjes,

Laure

maandag 20 juni 2011

Het leven na vihoutou

Het zit erop... mijn eerste heuse project in Benin.

"Vihoutou" een expo rondom de dag van het Afrikaanse kind, was een geslaagd cultureel feestje in de wijk Agla. Workshops met recyclage materiaal en verf, een magnifiek circusspektakel, een gigantische foto-expo. De kinderen waren present, er werd gezongen, gelachen en gedanst!


Nu omdat je van stil zitten, nogal begint te zweten in Cotonou. Richt ik al mijn pijlen om een volgend initiatief van mijnen twege... misschien maakt het wel "een wereld van verschil"...

Om de ambitie te verwezenlijken, roep ik jullie hulp in. Jullie kunnen ons project, de uitbouw van een heus jeugdhuis in Cotonou, helpen ondersteunen. En dit op verschillende manieren!

Heeft jullie jeugdhuis/project/werk/voetbalploeg/... goesting om een BBQ'tje/fondue-avond/tupperware-avond/... te organiseren: GA ERVOOR!

Niet zo veel tijd over, maar toch goesting om ons wat op weg te helpen, bekijk dan zeker eventjes onderstaande flyer. Je mag deze zeker en vast wijd verspreiden...

dinsdag 7 juni 2011

Rit Natitingou-Cotonou op vrouwelijke Beninse wijze.

Een ritje Natitingou – Cotonou, in een ge-aircode 4X4 zou eigenlijk een pretje moeten zijn. Vlammend naar huis rijdend, genietend van het veranderende landschap.

Maar dat was buiten chauffeur Vincent, collega's Prisca, Edwige en Mireille gerekend. De heenreis, een dikke 500 km, had ons ook meer tijd gevraagd dan verwacht. Alhoewel we waren vertrokken om 7u 's morgens, waren we toch een half uur te laat in Natitingou (om 16u30), aangekomen. De auto bleek niet meer dan 90 km/u te willen rijden en de eetpauze namen we te vroeg, zodat onze igname pilée wat tijd vroeg voor hij klaar was.

Maar goed, voor de terugreis stonden de sterren goed. De auto was vermaakt en we vertrokken uit Nati al om 9u40, tot jaloezie van collega's die nog eerst naar een lancering van een ander BTC project moesten en pas om 12u konden vertrekken.

Het lachen verging me al snel. Als magerste (jawel, nog steeds, maar dat ligt misschien meer aan de omvang van de collega's dan aan mijn eigen gewicht), werd mij de opnieuw de plaats in het midden van de auto toegewezen. Niet echt de meest comfortabele plaats. Nog minder wanneer je buren daar totaal geen rekening mee houden en half op jou komen zitten.
Maar goed, dat was gewoon een paar uurtjes op de tanden bijten, dacht ik.

Tot ik begon te beseffen welke grote inschattingsfout ik had gemaakt wanneer ik begin deze week nog grapjes maakte om het feit dat ik in een 'gegenderde' auto mocht meerijden.
We waren nog maar op de hoofdbaan of er werd al gestopt : eerste stop : het kopen van grote zakken. Rare aankoop dacht ik nog. Niet echt iets waar je speciaal voor tot in Nati moet rijden om dat te vinden. Een kilometer verder sloegen we al weer een zijstraat in, op zoek naar een huis dat Edwige ergens zich nog herinnerde, en mensen daar hadden lekker kaas. Dus inderdaad, een grote zak werd ingeladen.
En hop, weg waren we. De auto was inderdaad gerepareerd, en bleek al tot 110km/u te kunnen rijden. Tot juist buiten Nati. Daar was onze derde stop al, mango's. Vierde stop : nog eens mango's. Maar deze keer wel in grote aantallen. Het mysterie van de zakken werd zo opgelost. Kilo's mango's werden in de koffer van de auto gesleurd, maar eerst werd er deftig over de prijs gediscussieerd, en geen klein beetje. Een halfuurtje werd hiervoor uitgetrokken.
En het begon me op de zenuwen te werken. Toen ik mijn grieven wat uitte, lachten ze wat met mij, en vroegen waarom ik eigenlijk niets kocht. Maar wat zou ik in hemelsnaam moeten doen met 20 kilo mango's ?
Om me te sussen werd me gezegd dat ze nu niet meer zouden stoppen.

Ja hallo, na een uurtje kwamen we weer iets interessants tegen, zaadjes ! Dus kopen maar ! Een half uurtje later was er plasstop. Toen we opnieuw allemaal de auto inkropen zei Mireille veelbelovend 'en nu rechtstreeks tot in Savalou !'. Het mocht wel. Het was al na 1u, en we waren pas aan de helft.

In Savalou waren we blijkbaar niet geleerd van de eerste keer ; opnieuw igname pilée, opnieuw een uurtje moeten wachten erop. Tijd genoeg om eens aan de bel te trekken : dat ik geen probleem had met het feit dat ze tegen elkaar de hele tijd Fon spraken, maar dat ik dan liever wat aan de buitenkant zat, waar ze niet op mij hoefden te zitten om elkaar in de oren te roepen.
Opnieuw veel gelach, maar goed, ik kreeg wat ik wilde, een plaatsje aan het raam.

Prisca die de Chinese vrijwilliger was die mijn plaats in het midden overnam, gaf haar niet snel gewonnen, en zat toch al weer op mijn bil. Ik ben serieus aan het overwegen snel een 20 kilo te verdikken. Maar iedereen deed moeite om verder wat Frans te praten. Kon ik eindelijk meegenieten van hun relatieproblemen, bedgewoontes, overspelige mannen en hoe daarmee om te gaan, jeuj !

Na opnieuw een half uurtje rijden werden we ingehaald door de collega's die meer dan twee uur later dan ons waren vertrokken. Niet erg vond iedereen. En we stopten nog eens voor wat gekookte mais, voor nootjes, voor bananen.
Een hevig onweer zorgde ervoor dat we de igname, de tapioca en de gari links moesten laten liggen, en door mijn hevig protest zijn we ook niet meer gestopt voor wat hertenvlees.

Stilletjesaan begonnen de vrouwen toch wat medelijden met mij te krijgen. Vooral voor Thijs dan, aangezien ik helemaal niets kocht om mee naar huis te brengen. Prisca kocht voor hem speciaal een zakje nootjes. Vincent duwde een tikkeltje harder op de gaspedaal.

Uiteindelijk kwam Cotonou in zicht. Iedereen werd mooi thuis afgezet. Een drie kwartier omrijden is al verder geen probleem niet meer natuurlijk. Mireille, die als eerste aan de beurt was, gaf ons nog wat blikjes drank mee, om de pijn wat te verzachten.

Thuis om 20 na 8, bijna 11uur gereden over 500 km, terwijl we toch gemiddeld 70km/u deden. Gezworen nooit meer een vrouwenauto te nemen !


Laure

project VIHOUTOU

maandag 30 mei 2011

Rozengeur noch maneschijn

We waren met de gelegenheidsband onderweg naar Natitingou, een stad in het noorden van het land.
De ge-airkoelde wagen was niet meer zo fris meer na een helse rit met stevige putten, zuchten en zweten...

Onze chauffeur liet het allemaal niet aan zijn hart komen, het was goed zo.

Rond de middag gestopt om te eten, de kwaliteit van ons middagmaal moest en zou hoogstaand worden. Te midden een tuin waar 2 struisvogels hun intrek genomen hadden, smulden we van onze peperdure sandwich.

Onze chauffeur at voor een tiende van de prijs minder, maar even lekker, voor hem was het goed zo.

Een overdaad van chips, coca-cola en andere Westerse snacks werden massaal doorgegeven. Een braspartij in een ruimte van 3m², de Beninse lemen hutjes flitsten voorbij aan onze ogen.

Onze chauffeur bleef op het gaspedaal duwen en toeterde er vrolijk op los, voor hem was het goed zo.

Daar lag ze, rond de 30 moet ze geweest zijn. Te midden de weg net voor Djougou ligt het levensloze lichaam van een Beninse mama. Een tiental mannen staan erom heen en regelen het verkeer. Het lichaam blijft liggen, het duurt lang en wij slikken.

Onze chauffeur vertraagt, maakt een sereen kruisteken en slaat zijn ogen naar de hemel, voor hem is het goed zo.

dinsdag 12 april 2011

Een zittend gat...

Hey,


Vlug eventjes laten weten dat ik vanaf vandaag aan de slag ben bij Artisttik Africa (www.artisttikafrica.com en www.tvartisttikafrica.net).

Artisttik Africa wil via cultuur werken aan de Afrikaanse toekomst. Een cultureel centrum, opgetrokken in de volkse wijk Agla, moet ervoor zorgen dat lokale jonge artiesten hun weg kunnen vinden in het artistieke landschap. Samen met 'rotten in het vak' uit gans West-Afrika willen ze bepaalde thema's onder de loep nemen en zo dingen in beweging zetten. Het is een organisatie waar activiteiten als exposities, vernissages, muziekfestivals, circusspektakels, openluchtcinema, webtv,... georganiseerd worden.

Ik ga er aan de slag als 'public relations manager', klinkt goed, niet?

In het kort mijn taken (die zullen wellicht nog enkele keren wijzigen in de komende periode en nog wat finetuning kunnen gebruiken ook :-))

1) Fundraising/ "Material" raising

Via e-mail, website, tijdschrift, mondeling, telefoon, dossiers,... op zoek naar geld om projecten mogelijk te maken. Concreet betekent dit me hier inwerken in de wereld van ambassadeurs, ambassadrices, consuls en andere 'mogelijke geldschieters'. Lobbywerk verrichten om mensen te overtuigen van 'notre bonne pratique'. Op digitaal vlak betekent dit de website up to date houden, facebook en twitter lanceren, op zoek naar fondsen en andere financiële ondersteuners allerhande. Concrete projecten uitwerken en daarvoor middelen vinden.

2) Pedagogische ondersteuning van stagiairs

Heel wat stagiairs passeren hier de revue, zowel nationaal als internationaal (fransen, belgen, duitsers, zwitsers, denen). Bijna allemaal werken ze binnen de jounalistieke wereld. Ik word (binnen enkele weken/maanden) hun rechtstreekse aanspreekpunt. We bekijken dan samen welke taken uitgevoerd kunnen worden, waar de groeikansen liggen, wie welke talenten verder kan ontwikkelen, enz...

3) Uitbouw en verspreiding van Artisttik Africa

Via flyers, folders, website,... een goeie marketingstrategie vinden om andere, nieuwe samenwerkingsverbanden op te starten.


Dus, vanaf vandaag 12 april ben ik aan de slag in het verre Benin. Ik begin elke dag te werken rondom 9u30 (afhankelijk van wanneer de gardien toekomt). Afhankelijk van Laures programma kies ik mijn uren.

Het is een leuke structuur, een toffe omgeving, 5 minuutjes met de brommer van ons huis.
Ik heb zelfs al een eigen bureautje met een prachtig uitzicht (later foto's) en 2 mooie schilderijen tegen de muur én WIFI!!!!!

Ik ben content want mijn gat kon niet nog langer stil zitten.....



Thijs

maandag 4 april 2011

Benintest

Je bent klaar voor Benin als...

...je houdt van zweterig lichaamscontact.
... je het niet op je heupen krijgt als men je aandacht probeert te trekken met 'kssssstttt'
... je niet schrikt als je nu en dan een "voetje" moet helpen om je moto-taxi rechtop te houden
... je ongelooflijk pikant kunt eten
...je houdt van tomatenpuree, overgoten met tomatenpuree en afgewerkt met tomatenpuree
... je luidkeels meezingt in de overvolle bus
... je met een grapje een interessante prijs uit de brand kunt slepen
... je geen gêne voelt om als Belg als volgt een pintje te bestellen: 'Moi, je prends une petite Beninoise...'
...Yovo je een leuke roepnaam lijkt
... je tonnen energie hebt om zwarte kleine sprotjes woorden als 'merci' en 's'il vous plaît' bij te leren
...je een inbreukje op je privacy niet zo erg vindt, laat ons zeggen, als een bankbediende je opbelt om je beter te leren kennen, nadat je uw gsm nummer achterliet op een officieel bankdocument
...je graag gefascineerd wordt door prachtige planten, bizarre struiken en felgroene gewassen
...je je navel leert kennen als een 'nogal vuil allegaartje van vanalles en nog wat' na een dagje Cotonou
... je het fascineert dat motoren ook werken op een mix van plantaardige olie, ruwe olie en water
... je het hilarisch vindt als de drijfveer van je drumleraar het versieren van blanke one-night-stands is
...je het nog hilarischer vindt als er geen sprake zou kunnen zijn van een vaste relatie met een blanke meid omwille van de torenhoge inspanningen die dan geleverd moeten worden in de vorm van romantisch gedoe
... je niet achterover valt als men je zegt dat er hier 8 soorten (lekkere) meloenen zijn
...je niet opschrikt van een zwabbertietje links en rechts
...je ook gepast (best op dezelfde wijze als de reactie hierboven) reageert bij een mooi zwart tietje links en rechts
... je er vrede mee neemt dat hetzelfde product de ene dag iets duurder kan zijn dan de andere
... je wachten op je beurt ook niet graag doet
...je een kwartier bij jou soms ook een half uurtje duurt
...je felle politieke discussies ook niet graag uit de weg gaat


...je leert houden van de bizarre, onbekende, Afrikaanse sfeer die er hangt.


De test doorstaan? Kom en on va voir...


Bisous
Thijs

maandag 21 maart 2011

Bonne arrivée au Bénin

Bonsoir,.

Het is namelijk bijna middag...

Voor wie niet graag leest:
- 15 mensen in een vliegtuig met capaciteit 230
- Abidjan is voorlopig veilig
- eerste indruk van Benin: sjiek land
- Laure is een machtige madam
- De zee is gevaarlijk
- Ons huis is een thuis

Voor wie graag leest:

De vliegers van Brussels Airlines hebben een capaciteit van 230 man las ik op mijn boekske. Behoorlijk trots om dit te melden, moesten de stewardessen toch toegeven dat ze de komende negen uren wel heel persoonlijke aandacht gingen kunnen geven aan hun 'gasten'.

Met de volle 15 inzittenden vlogen we richting Abidjan (Ivoorkust). Het was nog niet zeker dat we er gingen landen (misschien wat 'problèmes de guerre'). Uiteindelijk besliste de piloot zijn toestel toch aan de grond te smakken: miljaard!

3 kapotte stofzuigers later (hilarisch!) vertrokken we richting LAUREEEEEEEEEE! Zij woont in Benin, moet je weten.

Al gauw verdween de trui in mijn kaba, hij zal er wellicht niet veel meer uitkomen. Tot groot jolijt van Lien en ook Laure (Stef, je mag hem dus terughebben). 32° om 23u35 's avonds. " 't Is vandaag wat frisjes." wist Laure.

Met de taxi naar ons huisje. Het is schitterend! Echt een plek waar je thuiskomt! Een Floralux-alike tuintje, 3 kamers (waarvan 1 slaapkamer met airco), een eetplek en living die in elkaar overlopen, 1 keukentje, een badkamertje met inloopdouche (zo noemt Laure die) en een wc als een troon op een verhoog geïnstalleerd. Echt een machtig plekje! Ik voel me er nu al thuis.

Binnenkort kijken we voor een  plaatselijke IKEA-installateur aan te spreken om wat rekken, kastjes, pingpongtafel,... te maken. Ook komt er nog een antenne, zodat we onze buren kunnen evenaren wat betreft 'Afrikaanse songs door je boxen laten knallen'.
Om de hoek is er een klein buurtwinkeltje, iets verderop de taxistand waar zems (mototaxi's) te nemen zijn. Je spreekt een prijs af (€ 0,30 voor zo'n kilometer of 2 à 3, denk ik) en hopt achteraan op de moto... Zalig gevoel!

Gisteren, zondag, met Toon en Inge (onze Antwerpse bijnaburen) en nog wat andere mensen naar een paradijselijk strand geweest: La Route des Peches: magnifique! Een zandstraat die parallel loopt met de zee, langs weerszijden staan huizenhoge palmbomen. De zee is wel wat gevaarlijk, ongelooflijk hoge golven zorgen voor een deftige onderstroom; niet opletten betekent meegesleurd door het krachtige water: bizar!

Nu hier aan het internetten onder onze pailotte (soort afdakje in onze tuin). Jaja, we hebben internet thuis (en eigenlijk overal; 't is zo'n stick). Ik heb ook al een Beninees nummer (merci Laure):
+22996345444

Straks vertrekken we voor 5 dagen naar Lokossa (een stadje in het westen van Benin). Laure gaat er op missie (project bezoeken, vergaderen,...). Ik ga mee, wat ik er ga doen: on verra?!

Tot de volgende.


Thijs

vrijdag 11 maart 2011

Verkiezingen, darminfecties en andere leuke bezigheden

Hallo daar ver van mij,

Tis al weer een tijdje geleden, dus dacht ik, ik moet er maar weer eens werk van maken om nog eens iets te laten weten.

Nog niet zo heel veel vrije tijd gehad de laatste weken want hier in Bénin is het een drukte van jewelste!
Het zijn namelijk presidentsverkiezingen!
Normaal zou ik nu ook moeten zetten welke dag, maar ik durf al niet meer.
Normaal gezien was het Zondag 6 maart geweest. Maar de stemkaarten bleken niet klaar te zijn voor een heel groot deel van de mensen. Dus hebben ze het maar verzet naar deze zondag. Het probleem met de stembrieven is nog steeds niet helemaal opgelost. Aan elk stadhuis zie je nog enorm lange rijen wachtenden, in de blakende zon. Gisterenavond is ook medegedeeld dat het vandaag een vrije dag is, omdat er nog zo veel mensen naar het stadhuis moeten. (Jammergenoeg doet het CTB Bénin weer niet mee met die vrije dag en zit ik samen met nog drie andere mensen van het CTB moederzielalleen ophet ministerie. Dat is nu al de tweede keer dat het CTB ons dat lapt)
De verkiezingen worden hier ook totaal anders beleefd als bij ons. Hier wordt het bijna gezien als een groot feest. Mensen lijken op hol geslagen in de steun die ze uiten voor hun presidentskandidaat.
Overal zie je mensen gekleed in de kleuren van hun kandidaat, met posters op hun hoofd, dansen, zingen, roepen, joelen. Dat gebeurt gewoon langs de straat, maar er zijn ook collones brommers, grote camions, met nog meer spandoeken, enz.

Mijn straat, ge kunt nergens meer kijen of ge ziet minstens 2 of 3 borden
De letters ABT in het midden zijn felle lichten in het donker
        De mensen zijn dus allemaal een beetje zot geworden, lijkt zo. Joseph, iemand van mijn werk heeft ook een week vrijaf genomen om mee te helpen met de campagne van ABT. Dat wil dus zeggen dat hij mee in zo'n stoet rijdt waarschijnlijk en met geld, flyers en nog vanalles gooit.

Die gekte is niet alleen in de stad te zien. Toen ik eind februari voor een opleiding naar het noorden ging, passeerden we kleine dorpjes, met lemen huizen. Ook die huizen waren soms volledig bedekt met posters van hun favoriete kandidaat. Kinderen liepen er al joelend rond met een of andere flyer of poster in de hand.
Ze zijn deze keer met een stuk of 13. Maar er zijn maar 3 echt grote kandidaten. Dat is: Boni Yayi, de huidige president, ABT (Abdoulaye Bio Tchané), en Houngbédji. De eerste twee komen uit het noorden, de laatste is geboren in de hoofdstad.
De twee eerste gaan waarschijnlijk door naar de volgende ronde binnen enkele weken. het wordt spannend.

Nu lijkt het erop dat Boni Yayi er zeker zal bij zijn, maar dat waarschijnlijk komen door de enorme bedragen die hij er kan tegenaan gooien.

Een zijkant van een brug in mijn straat

Elk metertje wordt gebruikt om een poster op te hangen
Dat is wel het schrijnende aan de verkiezingen. Zo veel geld dat daar aan uitgegeven wordt; mensen dragen t-shirts, posters en flyers. Er zijn sprekende standbeelden, grote ballonnen, paarden, rijdende bars met uitdagend dansende meisjes (op liedjes over de kandidaat) die voorbij passeren. Grote banners, zelfs enorm grote banners. Het moet miljarden kosten en dit in een land waar geld wel een beter doel kan vinden. Naar het schijnt geven de kandidaten ook gewoon geld aan de mensen. Als ik me niet vergis zou dit toch een vorm van omkoperij kunnen zijn, maar waar ligt de grens, é.

Maar goed, volgens de (soms leegklinkende) slogans wordt het alleen maar beter na deze verkiezingen, we zullen zien.


Verder niet echt veel nieuws te melden. Behalve dat ik een week thuis heb gezeten wegens een darminfectie. Op zich geen erge kwaal, er zijn anderen die ik minder graag zou hebben, maar het heeft met toch wel lang KO geslagen. Sinds woensdag er weer bovenop.
Daardoor ook de bijna belangrijkste dag van het jaar gemist, toch zeker in mijn functie als 'genderspecialist': namelijk de internationale dag van de Vrouw. Khad zelfs speciaal de stof gekocht dat we allemaal gingen dragen. Heb wat druk op de kleermaaksters gelegd dat het zeker maandag zou af zijn, zodat ik het dinsdag kon dragen. Maar nee, heb nu een schoon kostuumpje, maar voor niets.
Moest de print nu nog eens mooi zijn, ik zou het nog kunnen dragen, maar de spinnen erop vind ik toch wel ietske te vreemd.
Verder hou ik me bezig met het verlangen tot Thijs hier is. Dat houdt in dat ik serieus aan het aftellen ben en bovendien alle komende dagen nog vlug aan het volproppen ben, dat ik er niet te veel moet aan denken, en dat het vlug passeert. En gelukkig is het druk op mijn werk.

Dat was het alweer voor deze keer!

Groetjes, en hou jullie goed daar in België, of gelijk waar!

Laure

vrijdag 18 februari 2011

Wat te doen met vrije tijd?

Hey hey,

Ik ben hier nu een maandje en het huisje begint zo al wat meer mijn huisje te worden. Ik krijg zo ook wat vrije tijd om eens gewoon..... niets te doen.
Nu begin ik mij zo wat de vraag te stellen waar ik mijn tijd mee kan vullen.
Tot nu toe heb ik vooral wat uitgeblazen in mijn tuin of in Cotonou zelf.

Katrien, Toon en Inge bij mij in de tuin, op verrassingspicknick. Katrien vertrok die avond na een jaar terug naar België.

Maak kennis met Jean-Paulke, samen met zijn tientallen broers en zussen bevolkt hij mijn huis en tuin.

De tot nu toe lievelingsstruik van de tuin. Maar en komen nieuwe bloemen in bloei, dus er is concurentie in de maak!

Allée de cocotiers: geen uit de lucht gegegrepen naar voor mijn straat!

De overbuurman: ik kan met recht en rede zeggen dat ik het kleinste huisje van de straat bewoon.
















In Cotonou zelf is er eigenlijk niet zo heel veel dat
echt interessant is om te gaan 'bezoeken'.
Of toch niet wat ik al gevonden heb. Dus blijft de zondag wat gevuld met bezoekjes aan het zwembad van een hotel of het strand.
Een Elitestrand: Obama Beach: opgedragen aan... jawel!

Leuk, een strand! Zou je denken, de golven zijn er immens, en de onderstroom te krachtig om echt ver in het water te kunnen. Dus dan maar pootje baden!

Het strand van Jidjerosse: een strand voor de gewone beninezen.

De machtige golven, lijken onschuldig...



(Voor wie een alziend oog heeft en het opgemerkt heeft: ja ik weet dat er steeds een zwarte bal bovenaan de foto's staat, en nee, er scheelt niets aan je ogen. Kheb de lens al eens opgeblonken, maar het helpt niet. iemand ideeën?)

Dinsdag was het hier een betaalde feestdag, en zijn we de stad Ouidah gaan bezoeken. foto's volgen later...
Volgende week mag ik voor een opleiding naar een stad in het noorden van het land, in de 'bergen'! Dus zoals je leest; ik ben begonnen met Benin te ontdekken!

Maar er moet natuurlijk ook nog gewerkt worden, dus dat ga ik dan maar weer eens gaan doen!
Groetjes!

vrijdag 4 februari 2011

Een nieuwe thuis!

Eindelijk is het zover!

Deze week ben ik verhuisd naar mijn huisje! Villa noemen ze het hier, en ik moet toegeven, tis niet echt overdreven. Klein maar fijn, maar vooral: een mooie tuin met prieeltje! iedereen jaloers....

De tuin!

Het prieeltje

De living

De Salon

Natuurlijk moet er nog vanalles gebeuren om het wat een thuis te maken, maar ik ben er toch al heel content mee.
Deze week staat dan ook volledig in het teken van aankopen doen. Dat gaat van hele kleine dingen, zoals glazen, borden en bestek, tot beddengoed, een ventilator en potten en pannen.
De hele grote dingen zal ik nog efkes mee wachten, zoals een tv, een logeerbed (altijd welkom dus!), een bureau,...
  
De ventilator, helemaal zelf mee naar huis genomen achteraan op een brommer, jihaa!

Natuurlijk valt er bij deze verhuis nog allerlei dingen te regelen waar ik nooit aan gedacht had eerst. Zo moet ik eens kijken of ik iemand kan vinden om die schone tuin schoon te houden, of moet ik de vuilnisophaaldienst bellen dat ze ook bij mij mogen langskomen.
Voor wie op bezoek komt, het adres is:
Laure Speecke
Allée de cocotiers (heel toepasselijk, want de straat staat vol met kokosbomen)
cité houeyiho
Cotonou
Bénin

Voor wie liever een briefje stuurt:
Laure Speecke
Lot A1, Quartier les cocotiers (maar hier wat minder toepasselijk)
02 BP 8118
Cotonou
Bénin

En voor wie liever belt:
00229 97 63 30 16

Voila, zo zie je dat ik hier al een beetje mijn weg gevonden heb.
Nu nog mijn huisje wat opkalefateren, en dan wordt mijn nieuw project mijn garderobe!
Jaja, als ik vergadering heb zoals vandaag met alle vertegenwoordigers van het ministerie van landbouw samen over de aanpassingen van wetteksten, en iedereen zit daar in zijn beste kostuum, en ik met een t shirt en slippers, voel ik mij toch niet zo echt op mijn gemak!

groetjes en tot de volgende

Laure

maandag 31 januari 2011

Benin ontdekken: een ALIBI nodig?

Hey,


Wellicht al ooit ergens opgevangen dat ik samen met nog enkele andere kameraden nu en dan eens iets samen steek om mensen samen te brengen. Enkele maanden geleden pakten we uit met een spetterend weekend.

Maar deze zomer, zien we het grootser! Een heuse buitenlandse, verre reis richting (hoe kan het ook anders):
BENIN.

Zin om Benin te ontdekken op een actieve, uitdagende, speelse manier. Neem dan vlug een kijkje op volgende website: http://www.alibi-events.be/

Tot ziens,

Thijs

vrijdag 28 januari 2011

Hallokes,

Hier zit ik dan...
In Cotonou, op het terras van een hotel (nog steeds)...
met op de achtergrond wel redelijk hard kakelende kippen en een haan die de tijd uit het oog verloren is...

De hitte drukt, de croissant (!) achter de kiezen en een geur van verbrande brandstof waait me tegemoet...

jaja, het leven kon strenger met mij geweest zijn, maar toch zit ik hier, met een klein gevoel van hier al eerder geweest te zijn.
Benin lijkt erg op Ghana, maar heeft toch vele verschilpunten.

Stand van zaken:
Ik woon nog steeds op hotel, maar mijn toekomstige huisbaas heeft me beloofd dat daar dinsdag verandering in zou komen, wie weet zelfs maandag (! wauw!). Het huisje is klein, maar met een leuke tuin. uitleg en foto's komen dan later wel, als ik er woon...
Een volledige week werken achter de kiezen. Ik heb een bureau gekregen, maar ze denken om me toch nog te verplaatsen, een hele regeling, maar voorlopig kan ik al zitten en lezen. En veel lezen... Voor de rest bestaat mijn werkdag nog uit vergaderingen, vergaderingen en nog eens vergaderingen. Heel interessant, en de inhoud ook waarschijnlijk, maar mijn Frans laat me nog te veel in de steek. Alhoewel ik merk dat daar wel wat verandering in komt, stilletjesaan.
Goed ontvangen geweest door de andere BTC'ers, een prettige bende daar op het kantoor.
En het leven in Cotonou staat me nu al aan: achteraan op een brommertje (de taxi's hier) door de stad racen, ergens in een cafetariat een bordje spaghetti met een roerei er vanbovenop eten, met vriendelijke mensen praten,...  Kortom, tis er leuk, en tzal er leuk worden.

Het enige waar ik nog moet aan werken is een tactiek om de jongens af te poeieren, getrouwd zijn helpt al niet meer blijkbaar, geen gsm hebben ook niet, ze komen nu gewoon aan het hotel staan...
Tijd dat Thijs hier zich eens laat gelden....


Laure

vrijdag 21 januari 2011

Afrikaanse bodem

Hallo iedereen,

Laure is goed en wel terechtgekomen in Benin.
Ze voelt er zich meteen als een visje in het water.
De eerste dagen wordt het wat verkennen (de stad, het land, haar werk,...)

Een primeur: Voor al wie Beninese satelliet televisie ontvangt: Laure kwam op dag 1 al op de nationale televisie!

Thijs

maandag 17 januari 2011

Spanning.....

En nu is het eindelijk zo ver.
Morgen vertrek ik richting Cotonou.

Maar nog steeds met heel veel vragen. Wat ga ik daar precies gaan uitsteken? Waar ga ik wonen? Hoe snel zal ik alles voor mekaar krijgen en er mijn eigen plaatsje vinden?

Gisteren was de laatste afscheidsdag. Zowel van mijn gezin als die van Thijs. Nooit niet gemakkelijk, zeker niet als het ook de laatste keer is dat je in het huis bent waar je bent opgegroeid...

Maar toch haalt de nieuwsgierigheid het van het 'ongemak' en kijk ik uit naar morgen: terug zijn in Afrika: de zon (jihaa!), het andere levensritme, het eten, de mensen, de uitdagingen, het weer mogen opsnuiven van zoveel andere kleuren, geuren en andere nieuwigheden...

En daar gaan we voor!


Laure

dinsdag 4 januari 2011

Nog een paar keer slapen...

Hey,

Wellicht al gehoord dat we binnenkort naar iets warmere oorden trekken.  
Benin is het uitverkoren land! In Cotonou, de economische hoofdstad van het land wacht ons een nieuw avontuur.
Laure begint haar avontuur op 18 januari, Thijs' avontuur begint pas op 17 maart.
Wie onze avonturen een beetje wil volgen, we zijn te vinden via:

Skype: laurespeecke en thijs.vandewalle
Facebook: Laure Speecke en Thijs Vandewalle
En uiteraard via deze blog: thijsenlaure.blogspot.com

Hieronder alvast wat aardrijkskunde om jullie iets meer duidelijkheid te geven over waar we precies gaan wonen.

Hopelijk tot binnenkort,

Laure & Thijs